The North Island

Ons laatste stukje daadwerkelijk reizen zit er gewoon alweer op! De laatste maand zijn we over het Noordereiland gereisd en hebben we heel veel mooie dingen gezien, maar het Zuidereiland is wel echt 1000x mooier, en we zijn dan ook blij dat we weer ‘thuis’ zijn :). Dit zijn volgens ons de hoogtepunten van het Noordereiland:

Ninety mile beach

Helemaal in het noordwesten van het Noordereiland vind je dit lange uitgestrekte strand dat officeel een onderdeel van het wegennetwerk van Nieuw-Zeeland is. Een snelweg zelfs, al wordt aangeraden niet harder dan 30 te gaan.

Je kunt alleen rondom eb met je auto op het strand en je moet eerst testen of het zand een beetje stevig aanvoelt. Die test slaagt en dus rijden we met ons mooie sportautootje het strand op. En dat rijdt raar, haha! Aan de rechterkant zien we gigantisch hoge duinen en aan de linkerkant de zee, die vrij wild is. We zien zelfs een zeehond op deze snelweg. Je moet onderweg goed uitkijken dat je niet het losse zand oprijdt, want zo is al menig auto aan de zee geofferd. Het spannendst was misschien wel het vinden van een exit, wat uiteindelijk neer kwam op een riviertje tussen de duinen oprijden.

Cape Reigna

Het meest noordelijke puntje van Nieuw-Zeeland heet Cape Reigna. Hier komen de Tasman zee en de South pacific ocean bij elkaar, en dat kun je daadwerkelijk zien aan de golven die elkaar ontmoeten, heel bijzonder!

Nu hebben we dus het meest zuidelijke puntje gezien (Stewart Island) en het meest noordelijke puntje, en natuurlijk een heleboel daartussen in. Vlakbij Cape Reigna zijn nog gigantische zandduinen. Alsof je opeens in de woestijn bent, echt heel hoog.

Bay of Islands

Onze eerste bestemming in september (na Auckland) was Paihia, en nu ruim 8.5 maand later zijn we er weer. Zo gek! Destijds hebben we alleen een wandeling gedaan, maar deze keer gaan we het water op om wat van de eilanden te zien (oké we gingen voornamelijk voor de dolfijnen en omdat er een kans was om orka’s te zien). We zien ontzettend veel eilandjes, de beroemde hole in the rock en als kers op de taart een heleboel tuimelaars.

Kauri trees

Hier in Nieuw-Zeeland groeit een boom die 52 meter lang is, 13 meter breed en het wordt geschat dat hij al bestond toen Jezus nog leefde. We moeten onze schoenen helemaal schoonmaken zodat we geen boomziekten kunnen verspreiden maar dan mogen we naar de boom toe, en wow, ik ben nog nooit zo onder de indruk geweest van een boom. De foto doet niet echt recht aan de boom, hij is namelijk echt huuuuge.

Daarna doen we nog wat wandelingen langs meerdere Kauri bomen (maar dan niet de hoogste) en vinden ook een van 16 meter breed. Echt crazy!

Coromandel

Hier wilde ik supergraag heen! En het was precies wat ik verwachtte, knalblauw water, goudgele stranden en dramatische kliffen en bos op de achtergrond. We gaan opnieuw met een bootje de zee op, deze keer met een die een glazen bodem heeft. Dus zien we deze keer niet alleen wat er boven water allemaal voor moois is, maar ook de visjes, zee-egels en andere zeedieren onder water.

Hahei Beach

Dit is het meest gekke strand waar we zijn geweest. De bijnaam is ‘hot water beach’. Onder het strand bevindt zich een natural hot spring en als je in het zand een gat graaft dan komt dat water naar boven. Mensen huren dus een schep, graven hun eigen gat en gaan er vervolgens inzitten. Kleine ‘catch’ het water is zo heet dat je er eigenlijk een paar emmers zeewater bij moet gooien omdat je anders verbrandt. Echt heel gek fenomeen, maar zo lekker warm op een koude winterse dag. Het ziet er alleen wel vrij apocalyptisch uit met al die mensen in hun zelfgegraven gat, haha.

Mt Maunganui

Dit is niet echt een berg (zoals we dachten) maar een heuvel, maar als je hem beklimt zorgt het wel voor prachtige uitzichten:

Kerosene creek

Dit is een (gratis!) natural hot spring met waterval waar je na 2 min wandelen door een schattig bos aankomt. We hadden iets verwacht à la hot water beach, best wel heet. Maar eenmaal bibberend omgekleed in bikini bleek het vrij eeuhm lauw te zijn… Dus we hielden het in de kou niet zo lang vol. Dit is waarschijnlijk leuker in de zomer.

Waitomo glowworm caves
Ik heb ook nog iets supertoeristisch gedaan, namelijk een half uurtje doorbrengen in een hele toffe grot, waarbij je de laatste vijf minuten in een bootje, doodstil (er is een touw gespannen door de grot waaraan de gids de boot vooruit trekt zodat ie geen geluid maakt) door een gigantische grot vol met duizenden glowworms vaart. Ja het was overpriced en supertoeristisch, maar het was ook zo bijzonder! Duizenden lichtjes die ook nog eens reflecteren in het water, en dat is allemaal natuurlijk. Echt wauw!

Mt Taranaki 2.0

Yes! Een maand geleden konden we de vulkaan niet zien, maar deze keer was het helder weer en zagen we hem al ruim 1.5 uur voordat we er waren. En wauw, echt heel indrukwekkend en mooi met zo’n dikke laag sneeuw erop!

Whale watching 5.0

Ja, echt. Eerst gingen we met het vliegtuig en zagen we niets. Toenmochten we nog een keer en zagen we twee blauwe vinvissen! We wilden ook nog met de boot maar de eerste keer zagen we niets, en de tweede keer ging niet door vanwege slecht zicht op zee. Maar deze keer was het raak! We zagen namelijk 5(!) potvissen.

Eén keer zelfs twee naast elkaar. Ze zijn zo groot en het is zo bijzonder om die gigantische dieren van dichtbij te zien. Je kunt mij denk ik niet blijer krijgen dan wanneer ik wilde dolfijnen of walvissen zie.

Echt wauw! We zijn ook ontzettend lucky geweest want tijdens onze tijd hier hebben we dusky dolphins, common dolphins, bottlenose dolphins, hector dolphins, blauwe vinvissen, potvissen en een bultrug gezien! ☺

En dan nu? Het reisgedeelte zit er gewoon op, en dat is zo raar. En we hebben met pijn in ons hart (zie foto) onze geliefde auto verkocht. End of an era.

We zijn vorige week aangekomen bij ons nieuwe adresje in the middle of nowhere in de bergen. Er woont hier maar 1 iemand, Barrie, en wij passen op zijn huis. We dachten dat het vrij geïsoleerd zou zijn, maar veel mensen hebben hier een vakantiehuisje in de buurt (waaronder de Wilsons!) en Barrie is de lokale kippenboer dus om de haverklap zijn er mensen die een praatje komen maken, of eieren komen halen. We hadden verwacht ons dood te vervelen maar we zijn nog niet eens aan lezen toegekomen. Het is inmiddels echt winter en dat betekent vorst en sneeuw! Onze hoofdtaken zijn: het vuur aanhouden zodat de leidingen niet bevriezen, houthakken, de kippen verzorgen en eieren rapen en schoonmaken. Op vrijdag gaan we naar het dichtstbijzijnde dorp om eieren te bezorgen en verder moeten we de tuin een beetje netjes houden. Dit wordt waarschijnlijk de tofste winter die we ooit gaan meemaken, het wordt koud, maar we hebben er zin in! 🙂 en over twee maanden zijn we gewoon alweer thuis en begonnen aan onze studie en baantjes. Kan ik me nog niet echt voorstellen. Gelukkig hebben we genoeg tijd om ons voor te bereiden!

Advertenties

Two weeks in paradise

Wij zijn net terug van twee heerlijke internetloze weken vol, zon, zee en strand! Twee weken terug vertrokken we namelijk naar een piepklein stipje op de wereldkaart, één van de Cook Islands: Rarotonga. Als we zeiden dat we uit Nederland kwamen vroegen de locals: ‘hoe zijn jullie hier beland?!’. Er vliegen maar vanuit 4 plekken op de wereld vliegtuigen naar Rarotonga, en geen van die plaatsen ligt ook maar in de buurt van Nederland, dus niet geheel onbegrijpelijk :p Hier een samenvatting van de beste vakantie die we ooit hebben gehad in het midden van de Stille Oceaan (met heeeel veel foto’s)!

Aankomst

We komen midden in de nacht aan op het vliegveld, en wow wat is het warm! Gewoon nog steeds zo’n 23 graden, heerlijk. We krijgen van onze taxi allebei een handgemaakte bloemenkrans en van alle kanten horen we ‘Kia Orana’, dat ‘may you live long’ betekent en hier de lokale groet is.

We worden afgezet bij onze Airbnb, en ons huisje is echt perfect. Een supergroot bed, een ventilator aan het plafond, een mini keukentje en zitplek, echt alles wat je nodig hebt!

(ons huisje ligt achter het grote huis)

Het is midden in de nacht dus we vallen snel in slaap. De volgende ochtend worden we wakker en kunnen we de omgeving pas echt goed waarnemen. Overal palmbomen met kokosnoten, jungle met rotsen op aan de ene kant, en een prachtige blauwe en heldere lagoon aan een goudgeel strand aan de andere kant.

Wauw! Echt zo mooi!! Ook lopen er overal dieren rond, voornamelijk honden en kippen (die vaak ook de weg blokkeren omdat ze op hun gemakje even naar zee lopen) maar ook katten en superveel gekko’s echt zo schattig!

Busritjes

De meeste mensen gaan met de scooter over het eiland, je bent in 45 min het hele eiland rond, maar ons rijbewijs bleek daarvoor niet geldig dus nemen wij de bus. Er zijn twee bussen, een gaat clockwise, de ander anti-clockwise en dat is het dan ook. Elke bus gaat 1x per uur en ze zijn eigenlijk altijd te laat. Het record staat op 45 minuten, haha! De bussen zijn antiek en de wegen belabberd dus je stuitert alle kanten op, maar dat is onderdeel van the island experience :p

Muri beach & fruit

(net als op de kaart, helemaal als de zon voluit schijnt!)

Een van de dorpjes is Muri beach waar we heel wat keren hebben geluncht met verse vis en starfruit, dragon fruit, en papaya #nomnomnom!

Het fruit ziet er hier trouwen heel anders uit vanaf de buitenkant. We dachten een kiwi open te snijden, bleek een citroen te zijn.

De grapefruits zijn diepgroen en van binnen zachtgeel, en sommige fruitstukken wisten we niet eens hoe we die moesten eten. En zonder internet zaten we ’s avonds “euh hoe eten we dit?”

Verder hebben we hier heel veel gechilled en gelezen op het strand met uitzicht op meerdere motu (mini eilandjes) vol palmbomen!

Punanga nui markt

Op zaterdag is het markt en kun je veel vers groente en fruit, etc. krijgen op de markt. We kopen een kokosnoot om te drinken, wat star fruit (met de vraag hoe we het moeten klaarmaken :p) en bananen.

Duiken/Sea Scooter Safari

(je kunt sommige visjes al vanaf het strand zien)

Timothy haalde ook nog z’n SSI duikbrevet en ging zes keer duiken. Het zicht onder water hier is fantastisch. Hij kon wel 40 meter ver kijken en zag vet mooi koraal en superveel vissen, en zelfs een haai! Ik ging op een van die dagen dat Timothy aan het duiken was (duiken is niet mijn ding) met een sea scooter de zee in precies waar de zeeschildpadden zitten.

(hier gingen we zeeschildpadden spotten)

Dat was zo bijzonder en mooi! Ik heb wel 5 of 6 Hawks Bill schildpadden gezien, en twee gigantische ‘Green sea turtles’ die eigenlijk bruin zijn en wel 300 kilo kunnen wegen. Ze zweven zo een beetje door de oceaan, echt zoo mooi en bijzonder om te zien!

Aitutaki

Een van de andere Cook Islands is Aitutaki, een stuk kleiner maar met een veel grotere en blauwere lagoon. We zijn waarschijnlijk maar 1x zo dichtbij en de lagoon schijnt de mooiste ter wereld te zijn, dus spendeerden we al ons reservegeld (haha, grapje, maar wel heel veel :p) aan een vlucht met Air Rarotonga naar dit eiland waar we dan een cruise gingen doen van 6 uren langs verschillende eilandjes, lekker snorkelen en een lunch met allemaal lokale gerechtjes gingen eten. Nomnom!

En wauw, er was geen woord gelogen. Rarotonga is mooi, maar Aitutaki is echt nog veeel mooier. Het water is zo blauw, en alles is zo precies als op de standaard plaatjes van een tropisch eiland, dat het bijna nep lijkt.

Tijdens het snorkelen zagen we ook nog gigantische vissen, echt insane groot (en een ook vrij eng als ze zo recht op je af komen zwemmen).

En ook was er een school vissen die gewoon om je heen bleef zwemmen, dus waar je ook keek zag je visjes, zo tof! En we zagen nog een gigantische oester van een meter groot. Maar het mooiste was toch wel het water, echt een paradijsje hier!

Snorkelen

(als het eb was kon je het koraal ook vanaf de kant al goed zien!)

De beste plek om te snorkelen was eigenlijk voor ons huis, er zitten talloze vissen, het is superhelder en je kunt de vissen vaak al vanaf de kant zien! Sommige vissen hebben zulke mooie kleuren, echt bijzonder! En soms voelt het net alsof je in een tropisch aquarium zwemt als je allemaal minivisjes om je heen hebt.

Naast superveel kleine en middelgrote vissen zagen we soms ook grote tonijn zwemmen, een giant Murray eel, en, het allertofste, een eagle ray die op 3 meter afstand opeens voorbij zwom ♥

(wachten op de bus met een van de duizend honden :p)

We hebben zoveel gelezen op het strand, gesnorkeld, verse vis gegeten, het was echt perfect! Dingen die ons verder opvielen/bijzonder vonden waren:

– er zijn overal, ook in huis gekko’s. Elke avond zat Harry de hagedis (die een gekko bleek te zijn, thanks Tamara :p) dan ook trouw op onze deur

– locals dragen hier voor allerlei gelegenheden supermooie bloemenkransen (Ei) op hun hoofd, echt heel vrolijk straatbeeld geeft dat, en er groeien ook overal prachtige bloemen

– we zagen een bananenboom!

– verkeersveiligheid is hier een grap. Hoppatee de baby die niet snapt dat ie zich moet vasthouden, kan prima mee achterop de scooter als ik ‘m aan me vastbindt met een sjaal! En tuinstoelen om op te zitten in de laadbak van een pick-up truck, superveilig! (de maximumsnelheid op het eiland is 50 km/h, maar toch)

– er zijn altijd wel honden die bij je komen zitten op het strand

– er zijn ook dikke spinnen..

– overal op het strand lopen kleine krabjes rond met een schelpje op hun rug.

– deze vogels zijn overal!

– als je geen internet hebt, heb je ook geen idee hoe heet het is, maar het voelde als 30+

– er is radio Cook islands met eilandmuziek (wat precies is wat je je er bij voorstelt) en om de paar nummers noemt een supercreepy stem heel langzaam en mechanisch de tijd om: it is now ten past seven on radio Cook islands’

– en het is hier ook supermooi tijdens de zonsondergang!

Dit is echt de beste vakantie ooit, zo relaxt, zo mooi! Nu we hier weer zijn geland en het maar 7 graden was vanochtend (en in het hostel waar we slapen zonder verwarming, maar 13…brrrr!) lijkt het allemaal een droom. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog om het te bewijzen! De winter is hier vandaag officieel begonnen en wij zijn begonnen aan onze laatste maand reizen voordat we twee maanden in de bergen gaan zitten. De tijd vliegt, over drie maanden zitten we al in het vliegtuig naar huis! 🙂

Heading North

Nog snel even een blogje eruit voordat we over 24 uur naar Rarotonga vliegen en twee weken van de radar verdwijnen 🙂 De afgelopen maand bestond voornamelijk uit het opknappen van het tweede huis van de Wilsons. Ze willen het verkopen en er was de afgelopen tien jaar niets aan gebeurd, dus er was nogal wat werk aan de winkel! Een volledige maand lang hebben we schoongemaakt, geschuurd, geverfd, de tuin onder handen genomen en allerlei miniklusjes gedaan, en het was zo ontzettend satisfying dat het vlak voordat we weg gingen af was.

(ons huisje de afgelopen 4 weken)

Terwijl we bij de Wilsons waren hebben we ook het een en ander beleefd: gedoe met de auto, we gingen hiken en Timothy ging op avontuur in een grot. Inmiddels zijn we (na 7.5 maand op het Zuidereiland) overgestoken naar het Noordereiland en onderweg naar Auckland om onze vlucht te halen. Hier een samenvatting van de afgelopen maand:

Auto struggles

Je zult denken: ‘alweer?’ , nou dat dachten wij ook! De auto moest voor de APK en bij de lokale garage heb je neutrale mensen, hele milde mensen die een oogje toeknijpen als er iets kleins is, en chagrijnige mensen die 100 dingen vinden terwijl er in principe niets aan de hand is. We gingen op woensdag omdat dan de ene gast die superchagrijnig is, er niet is, maar guess what? Een van de andere medewerkers was op vakantie dus viel hij in. Huil. Het zou 850 dollar kosten om onze auto door de APK te laten komen. De schokbrekers waren kapot (andere autokenners vonden dat onzin) en een van de lichten stond net verkeerd dus moest er een heel nieuw licht in (Mark fixte dit in 10 seconden). Uiteindelijk hadden we bij de schroot schokbrekers gevonden die op onze auto pasten en Mark was zo aardig om die er voor ons op te zetten. Dus we waren helemaal klaar voor de APK. Timothy wil de auto naar de garage rijden, blijkt de accu stuk… Zucht. Nou ja, maar weer naar de schroot, nieuwe accu gehaald, nogmaals naar de garage gereden en deze keer de APK gehaald. Hoera!

Rugby: Crusaders vs. Sunwolves

We wilden altijd nog naar een rugbywedstrijd, aangezien het hier dé sport is waar iedereen het over heeft (voetbal zenden ze niet eens uit haha) en waar veel Nieuw-Zeelanders zelf ook aan doen. We hadden vet goede plaatsen (2 meter van het veld) en konden dan ook vol genieten van de wedstrijd (zelfs een hagelbui mocht de pret niet drukken). En wow wat een sport. Er moesten slechts 4 mensen uit vanwege een blessure (ze konden allemaal amper het veld aflopen), en er liep maar bloed over het gezicht van een paar spelers… Pff, de spelers gaan er hard in zeg, en geven niet op. Echt sick en indrukwekkend om te zien. Het schijnt zelfs dat een van de rugbyspelers van de All Blacks z’n balzak scheurde tijdens de wedstrijd, die liet hechten op het veld en toen gewoon verder speelde. Echt crazy!

Magical Night Tea Party

Samen met Grace (8 jaar) organiseerde ik een tea party, die door slechte tijdsplanning van mijn kant, een nachtelijke tea party moest worden. Na een ochtend schilderen deden we samen boodschappen, bakten we een taart, maakten een fruitsalade, uitnodigingen en een menu. De dress code was ‘puffer jacket’ aangezien het vrij koud was, en ook het vuur buiten ging aan om het wat warmer te maken. Grace was helemaal blij, en de taart was supergoed gelukt!

Lake Daniell

We deden ook nog een hike, we liepen 2.5 uur door een bos naar een heel groot en heel helder meer waar een hut was en we de nacht zouden doorbrengen.

(en we maakten nieuwe vrienden)

De hike was leuk, maar wel een beetje pussy haha, we hadden die beter kunnen doen voor al onze andere hikes :p in de hut kwamen we nog een gezin tegen met een man uit Zuid-Afrika die z’n dochter Janneke had genoemd, zo grappig! Omdat de hike zo makkelijk was hadden we ook heel veel lekkers meegenomen, dus ’s avonds hadden we een lekker wijntje, olijven, chips en cervelaat. Nomnomnom!

Cave Stream & Castle Hill

Een van de taken die we hadden was om een stapelbed op te halen uit het vakantiehuisje in Cass. En als we daar dan toch waren konden we ook wel een walk doen. Een hele bekende is de Cave Stream waarbij je door een grot (tot aan je middel in het water) een rivier naar boven volgt tot aan de andere kant van de grot.

Ik ben niet zo goed in het tegen de stroom in lopen, laat staan in het pikkedonker en met water tot aan m’n middel (tot aan m’n knieen is al een uitdaging) dus de jongens (Timothy, Caleb (de oudste zoon van de Wilsons) en Nils (een andere helpX)) zetten mij af bij Castle Hill, mooie steenformaties die volgens de Dalai Lama het spirituele middelpunt van het hele universum is.

En dat was maar goed ook, want de stroming was zo snel dat de jongens al amper door de grot heen kwamen. Ze dachten dat ze terug moesten, maar uiteindelijk lukte het toch! En het was koud!! Pas na een half uur hadden ze het gevoel in hun voeten terug!

Putangirua Pinnacles & Cape Palliser

Onze eerste walk op het Noordereiland was die naar de Putangirua Pinnacles. Vanuit Wellington reden we over de bergen eerst naar Cape Palliser, waar je een hele steile trap met 252 treden kunt beklimmen naar een vuurtoren, en dan supermooi uitzicht hebt over zee.

Onderweg daar naartoe moet je echt uitkijken waar je rijdt want op en naast de weg, echt superdichtbij, dichterbij dan we ze ooit hebben gezien, liggen overal zeehonden.

Daarna reden we door naar de walk, en het was echt een hele toffe wandeling, want hij was heel anders dan alle andere die we hebben gedaan. In het begin als je hier komt ben je vet onder de indruk van de vogels en de begroeiing, maar op een gegeven moment is het ‘gewoon nog een bos’ (wat echt stom is, want het is nog steeds een supertof bos), anyways, het is dan dus des te leuker als je weer eens iets heel nieuws tegen komt.

(het ‘pad’)

We liepen door de rivierbedding naar boven naar de pinnacles, wat echt bizarre en een beetje creepy steenformaties zijn.

Het heeft iets weg van een verloren stad. En de LOTRfans onder jullie zullen het herkennen als the Dimholt road!

Dat was het dan. Verder hebben we niet zoveel gedaan. We zijn vandaag nog wel naar Mt Taranaki gereden, maar door de bewolking kon je echt niets zien, alleen wolken, helaas. Het weer is hier op het moment nogal slecht, dus wij vinden het niet erg dat we even twee weken in een tropisch klimaat moeten doorbrengen. Morgen vliegen we weg, en het volgende blog zal hopelijk vol foto’s staan van goudgele stranden en ontzettend blauw water. Superveel zin in!

Winter is coming!

De afgelopen drie weken hebben we alleen maar hikes gedaan (wel met rust tussendoor :p) en het waren de drie meest avontuurlijke weken tot nu toe! We hebben alle seizoenen voorbij zien komen: zo lagen we aan het begin nog lekker te dobberen in de zee omdat het zo heet was en konden we tien dagen later de berg die we wilden beklimmen niet op omdat de sneeuw dit jaar wel heel vroeg om de hoek kwam kijken. Hier weer een samenvatting van wat we allemaal hebben meegemaakt:

Abel Tasman track

Nadat we voor vier dagen aan eten en snacks hadden gekocht, dit netjes hadden ingepakt samen met een gasstel, pannen, borden, bestek, kleren, slaapzak etcetera, waren we helemaal klaar om back to nature te gaan. We hadden zelfs heel braaf de getijden opgezocht, omdat sommige stukken van de track getijafhankelijk zijn. Het vergt wat planning maar dan heb je ook wat.

Dag 1: Totaranui -> Awaroa

Het is gebruikelijk om ofwel je hike te beginnen in het dorpje buiten het park, naar het einde van het park te lopen en dan de watertaxi terug te nemen, of andersom. Wij kozen voor de laatste optie en namen de watertaxi naar Totaranui (hier een kaartje). We voeren met de boot langs de bekende ‘split apple rock’, en namen een kijkje bij de schattige zeehondjes, en na anderhalf uur varen kwamen we aan op de plek van bestemming: een eindeloos lang goudgeel strand met ontzettend helder water waar je gelijk wel in wilde springen.

Helaas moesten we opschieten want vandaag lopen we een stuk dat alleen begaanbaar is tussen de twee uren voor het eb is, en anderhalf uur nadat het eb is. Daarna is het water te hoog, en zouden we moeten wachten tot middernacht tot er weer een kans was dat we konden oversteken. Gelukkig viel dat mee. Nadat we twee uren door het regenwoud hadden gelopen kwamen we aan bij de grote oversteek.

Hoewel het eb was, moest je alsnog op blote voeten door heel wat riviertjes die naar de zee stroomden. Maar het was een hele warme dag, dus helemaal niet erg om wat verkoeling aan je voeten te hebben :p Bijna de hele oversteek lang waren er kleine krabbetjes die zodra ze je aan zagen komen heel snel terug in hun holletje kropen, echt ontzettend schattig. Aan de andere kant van de oversteek was ook gelijk onze hut en konden we relaxen, met uitzicht op de zee. Echt heerlijk. We waren nogal verrast door de flushing toilets, we hadden longdrops verwacht, en vlak voordat we gingen slapen was er een nog grotere verrassing, er was wifi in de hut. Echt flauw! Doet wel een beetje af aan het back to nature gehalte… Gelukkig kwamen we er pas aan het einde van de avond achter toen we al de hele avond hadden gelezen en spelletjes hadden gedaan.

Dag 2: Awaroa -> Bark Bay

(zo ziet een (nog lege) hut er uit)

Na een warrige nacht (je slaapt schouder aan schouder, en degene naast Timothy was een oude snurkende man, die midden in de nacht uit het niets (in zijn slaap) keihard een of andere smartlap begon te zingen…), worden we wakker met prachtig uitzicht op de zee. Het heeft de hele nacht geregend dus het is lekker koel, wat fijn is, want vandaag is de langste dag: 5,5 uur lopen met backpack (met een paar flinke klimmen er in) naar Bark Bay.

Het blijf de hele dag vrij koel, tot tegen een uur of twee de zon doorbreekt net als we een heuvel opklimmen. Gelukkig zijn we er bijna, en zodra we aankomen op het goudgele strand, is het eerste wat we doen een bed claimen en dan onze zwemspullen aan en gaan heerlijk zwemmen in het koele water. Het is zo ontzettend helder, echt prachtig! En het strand is ook zo mooi. Na het zwemmen gaan we op zoek naar een rugzak met eten die we hadden laten bezorgen door de watertaxi (zodat we niet het eten van dag 3 en 4, al die dagen hoeven mee te zeulen), ook zat er een flesje wijn bij, en chips, dus ’s avonds genoten we van een heerlijk wijntje op het strand ❤

We waren er alleen de vorige dag al achtergekomen dat we waarschijnlijk wat teveel eten mee hebben, dus we moeten de komende dagen heel veel eten om onze tas wat lichter te maken, haha. We werden trouwens na het zwemmen nog verrast door nog een soort luxe, namelijk een koude douche in het midden van het bos #hetmoetnietgekkerworden.

Dag 3: Bark Bay -> Anchorage Bay

Vannacht geen snurkers! Vandaag 5 uurtje lopen door de bush bush en dan komen we aan bij de laatste hut in Anchorage Bay. We zijn nogal verbaasd als blijkt dat de weg door een heus dorp loopt, middenin het park. En de mensen die er wonen haten toeristen, want er staan overal grote ‘PRIVATE PROPERTY’ Borden in schreeuwende letters, en dat we op het pad van de track moeten blijven. We zijn vandaag te vroeg om de low tide track te nemen, maar gelukkig is er ook een high tide track dus lopen we die.

We maken nog een klein uitstapje naar de Cleopatra Pools, die een kwartiertje van de track af liggen. We komen best wel moe aan bij Anchorage Bay en spenderen de rest van de middag lezend op het strand. We eten voor de derde keer, blikje groente met rijst, en er zijn mensen die worstjes hebben (waar iedereen een beetje jaloers op is). ’s avonds maken we met zonsondergang nog een strandwandeling en dan gaan we lekker vroeg slapen.

Dat is trouwens een ding als je gaat trampen. Sommige mensen liggen al om 19.00 in bed, en zelf lig je ook vrij vroeg in bed want het wordt tegen acht uur donker, er is geen licht (behalve je hoofdlicht en een paar kaarsjes) en na een paar hoofdstukken in je boek, een kop thee en wat spelletjes ga je dan tegen half negen, negen uur toch wel slapen.

Dag 4: Anchorage Bay -> Marahau

(ontbijt met een prachtig uitzicht!)

De laatste dag! Het wordt vandaag heel warm dus we willen weer ergens gaan zwemmen. Ik ben vandaag eigenlijk wel een beetje klaar met lopen, dus ik heb de pas er goed in, want we zijn er bijna en dan kunnen we eindelijk zwemmen en relaxen!

Het is een ontzettend mooie dag en na de lunch vinden we een mooi strandje om te zwemmen. Het water is opnieuw heel helder en je kunt scholen kleine visjes zien zwemmen, echt zo leuk! Het is water is iets kouder dan twee dagen geleden, maar dat mag de pret niet drukken.

Na het zwemmen moeten we eigenlijk door het bos terug naar het dorp, maar we kunnen het dorp vanaf het strand zien liggen en zijn inmiddels bekend met de getijden, en het is precies eb. We wagen het erop om via het strand op blote voeten naar het dorp te lopen. Ergens halverwege zetten we midden op een zandbank met ons gasstelletje nog een kop thee, echt heel surreal. En dan zijn we weer terug bij de auto en zit de hike er alweer op!

Bealey Spur

Nadat we een paar dagen bij Steve zijn geweest om wat uit te rusten en bij te kletsen vertrekken we naar Arthur’s Pass voor onze tweede hike. We lopen naar een historische hut die vroeger werd gebruikt door herders, en waar sindsdien bijna niets is veranderd.

Je mag er gratis slapen omdat er vrij weinig faciliteiten zijn. We gaan van te voren nog even langs de Department of Conservation om te vragen of er bijzonderheden zijn, en het weer op de track te checken. Daar raden ze het ons bijna af om naar de hut te gaan ‘er woont een grote muizenkolonie, en het vuur rookt ontzettend, en we hebben ook andere gratis hutten, die zijn veel beter’. Desondanks besluiten we toch te gaan.

Het is maar 2.5 uur lopen, en als we denken dat het niet gaat, lopen we gewoon terug. Het is ‘maar’ 2.5 uur lopen maar je bent wel die complete 2.5 uur aan het stijgen. Het gaat geleidelijk, dat scheelt en het zorgt voor prachtige uitzichten. Eenmaal bij de hut blijkt deze inderdaad heel basic.

Geen matrassen maar een soort hangmatachtige dingen, geen wasbak of zoiets. Er is een open haard, een tafel en twee bankjes en dat is het. Vanaf de hut kun je nog zo’n 30 minuten omhoog lopen en dan kom je bij de top van Bealey Spur waar je prachtig uitzicht hebt over Arthur’s pass (waar we in de winter twee maanden gaan house sitten). We laten onze backpacks in de hut en klimmen naar boven, en wauw! Zo mooi!

Na een tijdje boven te zijn geweest lopen we naar beneden (de zon gaat al onder want de wintertijd is ingegaan en het is al om 19.00 pikkedonker) om te kijken of we het vuur aan krijgen.

Het hout is doorweekt door de vele regen, en er zijn maar drie stukken droog-ish. Gelukkig had Steve ons gewaarschuwd en hadden we wat droge plankjes meegenomen. Ook hadden we aanmaakblokjes gekocht en na heel veel intensief blazen en op het juiste moment het juiste hout verplaatsen, creëert Timothy een heerlijk warm vuur. We zijn de enige die in de hut slapen, dus we hebben het rijk voor ons alleen. Het is ontzettend koud, dus we zitten met 4 truien, en een jas bij het vuur, maar het is zo tof om in zo’n oude hut te slapen!

Het vuur rookt amper, en op 1 muis na zien we er geen, valt dus best mee allemaal. De volgende dag lopen we door de stromende regen naar beneden en tot onze stomme verbazing komen we de Christchurch Tramping club tegen. Vijftig bejaarden die elke woensdag met een bus erop uit gaan om een hike te doen. Echt heel tof! En slecht voor onze ego’s…

Eenmaal beneden zijn we doorweekt en hongerig en besluiten onszelf te trakteren door uit eten te gaan (de nacht had ons immers niets gekost) en hmm, wat is eten (en warmte en douchen) fijn als je net een hike achter de rug hebt. Het smaakt net iets lekkerder allemaal.

Welcome Flat

Na een paar dagen rust beginnen we aan onze langste hike tot nu toe. Zeven uren lopen door het bos op weg naar een hut met natural hot pools aan het einde van de track. Het eerste wat ons te wachten staat is het oversteken van een ijskoude rivier die tot je knieën komt, dus het begint al gelijk heel avontuurlijk.

(Timothy op een hangbrug)

Het regent en het is nogal modderig en glibberig in het bos, maar de volgende dag is er goed weer voorspeld dus dan kunnen we de omgeving wel zien. Plus we kunnen na de hike opwarmen in de hotpools! De track is vrij uitdagend, zonder Timothy’s hulp was het mij echt niet gelukt. Het is niet zozeer lopen maar meer klimmen en klauteren over rotsen, stenen, watervalletjes opklimmen, watervallen afklimmen, en over de rotzooi (bomen, brokken steen) van actieve slips (waar je eerst goed moet kijken of er niet nog ergens dingen naar beneden (dreigen) te vallen). Kortom, een heel avontuur!

Na heeeel lang lopen komen we aan bij de hut, en er is bijna nog iemand. Het regent, maar we doen gelijk onze zwemspullen aan, en rennen door de regen naar de hotpools. Het ziet er vet vies uit, het bubbelt en de stenen zijn donkergroen/blauw uitgeslagen, of knaloranje, maar als je er eenmaal inzit vergeet je dat. Er zijn verschillende hotpools en ze hebben verschillende temperaturen, een is bijna kokend, maar de andere twee zijn heerlijk.

Het is zo lekker om na een hele dag klimmen en klauteren in warme modderige hotpools te kunnen zitten terwijl het regent! (De regen was niet alleen fijn omdat het anders wel heel heet zou zijn in de pools, maar ook omdat er nu maar 2 of 3 sandflies waren, terwijl je anders zou worden opgegeten, omdat ze heel actief zijn daar). De hut was eigenlijk volgeboekt, maar door de regen waren er veel afzeggingen en sliepen we maar met z’n vijven in de hut. Heerlijk. We hebben wel twee uur in de hotpools gezeten. In het donker gekookt en toen zijn we in slaap gevallen (terwijl het buiten onweerde!).

De volgende ochtend was het zonniger en konden we de omgeving goed zien en waaaauw, echt zo mooi! Zeker een aanrader. We kwamen net voor het donker terug bij de auto (waar we eerst nog een keer die ijskoude rivier moesten oversteken, brr!!) en reden in het donker terug naar ons hostel, waar we opnieuw heerlijk uit eten gingen in onze modderige bezwete kleren op sokken en slippers. We beginnen al helemaal in te burgeren hier.

Roy’s Peak

In Wanaka beklommen we Roy’s Peak, een berg die je in drie uren kunt beklimmen. Je loopt drie uren steil omhoog en steigt in die tijd 1228m. Pff, het was een hele klim, maar wauw, het uitzicht was prachtig!

Helemaal bovenaan de top was het uitzicht wat minder door de mist, maar dat had ook wel een heel leuk buitenaards effect. Toen was het tijd om drie uren af te dalen naar beneden.

Een makje (al hadden onze knieën het er wel zwaar mee). Dit viel zo erg mee omdat we geen backpacks mee hoefden te zeulen met slaapzakken enzo! De volgende ochtend in Wanaka werden we blij verrast, want opeens lag overal sneeuw op de bergen. Ook op Roy’s Peak, en dat zorgde voor prachtige uitzichten!

Mueller Hut/ heel veel sneeuw!

Toen was het tijd voor de klim der klimmen, we zouden een berg beklimmen (met bepakking) naar 1800 meter hoogte en daar de nacht doorbrengen met het mooiste uitzicht ooit. Helaas kwam de sneeuw vroeg dit jaar (normaal gesproken sneeuwt het pas zoveel eind mei/ begin juni). En daardoor werd het ons sterk afgeraden om naar boven te gaan, want het zou daar – 20 zijn, en er was lawinegevaar. Hmm. Nee bedankt. Dus die klim moeten we nog maar eens doen als we terugkomen.

Maar dat mocht de pret niet drukken. Het was mijn 24ste verjaardag, het sneeuwde, het uitzicht was echt fantastisch en dus brachten we de dag door met het eten van heel veel taart, we genoten van de sneeuw, maakten sneeuwballen, en keken steeds vol verbazing om ons heen hoe mooi het wel niet was.

Net een ansichtkaart. Daarna was het tijd om uit eten te gaan en heel veel wijn te drinken en ’s avonds heerlijk en tevreden in slaap te vallen. Dit was wel de beste verjaardag die ik ooit heb gehad! Echt wauw!

En nu zijn we weer terug bij de familie Wilson voor een maand om ze te helpen een huis op te knappen. Dit was gewoon ons allerlaatste rondje op het Zuidereiland. Best wel een momentje ;p Het begint hier ook heel herfstig te worden, de bomen krijgen mooie kleurtjes en het is inmiddels om half 6 al donker, best wel even wennen aangezien we een heel jaar lang lente en zomer hebben gehad (I know, we’re super lucky!). Gelukkig staat er nog genoeg leuks op de planning!

Half way there

Het is vandaag precies een half jaar geleden dat we aankwamen in Nieuw-Zeeland. De tijd vliegt voorbij, we zijn inmiddels al over de helft! En terwijl het bij jullie lente wordt, is het hier inmiddels herfst. De bomen krijgen mooie kleuren, maar door heel wat tropische ex-cyclonen, betekende dat ook heel veel regen en wind. Inmiddels is het weer gelukkig weer wat mooier en dat is maar goed ook, want we hebben heel wat in de planning! Hieronder weer een overzichtje van de afgelopen tijd 🙂

Stewart Island

(onze backpacks herinpakken, we nemen alleen mee wat nodig is naar Stewart Island)

Onze auto is weer heel en dus kunnen we eindelijk weer op pad! Onze volgende bestemming: Stewart Island, een eiland dat onderaan het Zuidereiland ligt (vanaf daar is het eerstvolgende dat je tegenkomt Antarctica!). We rijden naar Bluff waar we onze auto parkeren en nemen vanaf daar de veerboot naar het eiland. De zee tussen Bluff en Stewart Island is vrij wild, en het tochtje van een uur is dan ook de wildste die ik ooit heb meegemaakt. Toch lieten we ons niet tegenhouden en hebben we het grootste gedeelte van de tocht op het dek gestaan waardoor we zeiknat aankwamen op het eiland, haha! Er was zelfs een kans dat een witte haai zouden spotten, want die leven hier, maar die zagen we (gelukkig) niet.

We kwamen aan in Oban, het enige dorp op het eiland en we kregen gelijk zo’n waddeneilandgevoel. Het is heel klein en kneuterig en alle locals kennen elkaar, er is één goede pub en één supermarkt, en dat is het dan ook. Op Stewart Island hebben we twee hele toffe dingen gedaan: we hebben een tweedaagse hike gedaan (tramping, zoals ze dat hier noemen), en we gingen met de boot naar Ulva Island.

Rakiura Track

Stewart Island is heel populair en dus was het hostel niet voor meer dan 2 dagen achter elkaar beschikbaar. Timothy kwam met het idee om dan een van de tracks te lopen en dan een nacht in een hut te slapen en dan de volgende dag weer terug te lopen naar het hostel. En zo gingen we dus met een backpack vol eten, drinken, een gasflesje, pannetjes, slaapzakken enzovoorts, op pad. We werden opgehaald door de lokale tuktuk die ons naar het begin van de track bracht, zo’n 5km van het dorp.

Eenmaal daar begonnen we met lopen door het mooiste bos dat ik tot nu toe heb gezien. Prachtige oude bomen, maar soms ook heel veel kleine dunne boompjes, en heel, heel erg veel varens! We liepen steeds langs de zee met helderblauw water en voor we het wisten waren we al bij de hut. We hadden heel veel tijd uitgetrokken omdat het onze eerste walk was waarbij we met (zwaardere) bepakking liepen, maar we waren er in 4 uurtjes.

Op één meisje na was er nog niemand, maar in de loop van de middag en avond kwamen de andere mensen de hut binnen druppelen. De hutten van de Department of Conservation hebben bedden met matrassen (waarbij je wel schouder aan schouder ligt met anderen) , een houtkachel, een plek om te koken en tafels en stoelen, regenwater verzameld van het dak en een longdrop toilet, maar de rest moet je zelf meenemen. Even wat anders dan een hostel.

’s Avonds komt de hutranger een praatje houden over hoe we het beste kiwi’s kunnen spotten en wat er allemaal in de omgeving voor dieren leven. Als het donker wordt gaan we met onze hoofdlampen op pad in de hoop een kiwi te spotten. We zien een prachtig Bambi hert, met een wit staartje, en een levende possum (tot nu toe alleen honderden dood op of langs de weg zien liggen) die eigenlijk heel schattig zijn (maar helaas kiwi-eieren eten). Net als we teleurgesteld de hut in willen gaan horen we een ontzettend harde vogel roepen, een kiwi! We hebben er dus niet een gezien, maar wel een gehoord. Pretty cool! De volgende dag lopen we via dezelfde weg terug naar het dorp waar we tevreden en wel in slaap vallen.

Ulva Island

De dag erop gaan we met de boot van Stewart Island, naar Ulva Island, een tochtje van 15 minuten. We krijgen een boomblad als bootticket, dezelfde bladeren die vroeger bij gebrek aan papier werden gebruikt als kaarten (waar dan zelfs een postzegel op werd geplakt). Ulva Island is een eiland zonder roofdieren waardoor de vogels los kunnen gaan, en het er dus vol zit met vogels. Je kunt 135 dollar betalen voor een guided tour, of je kunt de guided tour inhalen en zelf één van de 30 kiwi’s spotten die daar rondlopen, die net wegrent als de hele groep van de guided tour er aan komt :p

Wel 5 minuten lang blijft de kiwi rondsnuffelen bij ons, maar dan rent hij het bos in. Nog steeds, wat een rare beesten, maar echt heel tof om er een te zien, en al helemaal in het wild, overdag!

Verder spotten we talloze parkieten, Kaka’s (een soort papegaaien), en wekas op het strand! Het eiland is echt prachtig en voor 95% van de tijd is het alsof je er alleen bent met de vogels, heel bijzonder!

Milford Sound

Hier heb ik echt ontzettend naar uitgekeken, de prachtige hoge fjorden in het regenwoud. We rijden naar Milford Sound en de weg er naartoe alleen is al prachtig! Het is alleen wel wat bewolkt, en het lijkt erop dat het gaat regenen, maar wie weet klaart het nog op (spoiler: dat doet het niet). Vandaag hebben we elk onze eigen plannen. Timothy gaat de hele dag duiken, en ik doe ’s ochtends een boottocht en ga ’s middags wandelen, althans dat is het plan. Eenmaal aangekomen regent het op zo’n manier dat je binnen twee seconden doorweekt ben. Ik loop naar de boot en kom al helemaal nat aan. Eenmaal op de boot is het overgrote deel van de passagiers nat en boos en gaat binnen zitten. Ik ben toch al nat, dus dan kan ik net zo goed op het dek gaan staan. Door de vele regen zijn er ontzettend veel watervallen (ten tijde van droogte zijn er maar 2 die altijd gaan, als het regent zijn er zo’n 300), maar door de laaghangende bewolking kunnen we niet ver voor ons uitkijken, en kan ik helaas ook niet de hoogte van de fjorden zien.

Maar ik zag wel 3 dolfijnen, 2 pinguins en een zeeleeuw, en dezelfde waterval waar Hugh Jackman naakt vanaf is gesprongen. It’s something ;p We varen met de boot ook in de waterval, en wow, wat een natuurgeweld (als ik nog niet helemaal doorweekt was, dan toen wel ;p).

Na de boottocht is het zo nat, en het uitzicht zo slecht dat het niet echt zin heeft om een wandeling te gaan doen, dus wacht ik op Timothy in een cafeetje. Timothy ziet ondertussen zwart koraal, gigantische kreeften, zwemt door een school vissen en ziet een eagle ray, echt heel tof!

Wisp Track

Onderweg naar mijn volgende wortelkanaalbehandeling, komen we weer door de Catlins en nadat we 10 minuten bordjes met ‘picnic area’ hebben gevolgd over een gravel road, komen we op een verlaten plek met twee picknicktafels en het begin van een track. We lunchen en besluiten een stuk te gaan lopend.

Het bos staat vol met paddestoelen en is overgroeid met mos, waardoor het er heel sprookjesachtig uitziet. We moeten ook over twee hangbruggen waar maar 1 persoon per keer op kan, en die met roestige spijkers in elkaar zit, maar we hebben het gehaald!

Cathedral Caves

Verder komen we nog langs de Cathedral Caves, zeegrotten die alleen een uur voor en een uur na eb bezocht kunnen worden. We lopen eerst 20 minuten door het regenwoud, en dan komen we op het strand met gigantische kliffen en zeegrotten. Heel indrukwekkend

Punakanui Falls

Op datzelfde tripje gaan we langs ‘de mooiste waterval die mensen ooit hebben gezien’. We zijn nogal sceptisch, maar het is oprecht de mooiste waterval die ik ooit heb gezien. Het is net alsof ie gedesigned is door iemand in een tuincentrum, maar dit is gewoon puur natuur!

Shooting 2.0

Na mijn laatste deel van mijn wortelkanaalbehandeling (yaaay!!) gingen we op pad om met Sam (die we in Kaikoura hadden ontmoet) te gaan kleiduiven schieten bovenop Mt. Studholme. Na een hele hobbelige rit de berg op hadden we echt prachtig uitzicht en schoten we heel wat kleiduiven (met 10 verschillende soorten geweren).

Limestone Valley

Daarna was het tijd voor een nieuwe host, en wow wat hebben we geluk gehad. Lamea en Graeme (uitgesproken als Graham, ik weet ook niet waarom je dat zo zou spellen) waren echt fantastisch en hun boerderij en hun puppy’s nog fantastischer.

Alles hier leek zo idyllisch. Twee kinderen die de helft van de tijd naakt rondrennen op het gras in een prachtige tuin met uitzicht op de bergen. De 200 kippen en de vele kalfjes die we elke dag voerden. Echt fantastisch!

Timothy was al snel handig in het melken van Plum (de huiskoe) en we leerden hoe we van haar melk de room konden halen en daar maakten we elke dag boter van.

Ook leerden we yoghurt te maken en Apple jelly. Ik maakte lemon curd met citroenen uit de tuin, eieren van de kippen en zelfgemaakte boter (en omnomnom die smaakte goed ;p).

We keken bij het schapen scheren, en Timothy hielp nog met het wegen van de kalfjes. Het was de hele tijd zonnig, het uitzicht was fantastisch en het beste was nog wel: er waren twee puppy’s waar in onze vrije tijd non stop mee speelden en knuffelden. Ik denk dat we wel 100 foto’s hebben van alleen de puppy’s en we hadden ze het liefste mee genomen, maar misschien toch een beetje onpraktisch :p

En dan nu

(geen) pinguins spotten vanuit een speciaal spothuisje

Nu zitten we weer een paar nachtjes bij John, want ik moet ik nog een keer naar de tandarts (gewoon gaatje gelukkig) waar we nog wat klusjes doen en de autobanden laten maken. Overigens hebben we de afgelopen weken ook nog ergens 1,5 uur op pinguins staan wachten om 6.00 ’s ochtends (die toen niet kwamen opdagen), tevergeefs naar Curio Bay gereden waar we door het weer opnieuw niet met de dolfijnen konden zwemmen, wandelingen gedaan in Peel Forest en een groots plan gemaakt voor onze resterende tijd in Nieuw-Zeeland!

We gaan de komende drie weken een (laatste) rondje maken over het Zuidereiland om te trampen. Dat wordt berg op en af en slapen in hutjes! De langste die we gaan doen duurt 4 dagen. Daarna gaan we nog een maand werken voor de Wilsons en dan vertrekken we naar het Noordereiland, waar we ook nog een klein uitstapje gaan maken naar het tropische Rarotonga om de winter te ontvluchten (Google maar :)). Tot slot gaan we twee maanden in de bergen zitten om te skiën (het is hier dan volop winter) en te passen op een huis in een verlaten railway settlement waar we de enige bewoners zijn, samen met driehonderd kippen. Als er zich geen ‘the shining’ taferelen voordoen (en, wat niet geheel onwaarschijnlijk is, niet insneeuwen) dan gaan we daarna alweer naar huis! Maar zover is het gelukkig nog niet 🙂

Back on the road

Inmiddels is het alweer een maand later, en dus de hoogste tijd voor een update! (Ik typ dit trouwens op een computer in ons hostel, wat heel raar is, want dit is de eerste keer in 5 maanden dat ik achter een computer zit, haha). We zaten tot 8 februari nog in Kaikoura bij Alison waar we werkten in de B&B en hielpen met het verzorgen van de dieren. De 9e had ik een tandartsafspraak en het idee was dat we de 10e naar een nieuwe familie in Limestone Valley zouden gaan, maar dat liep allemaal net even wat anders en dus zijn we inmiddels weer aan het reizen! Wel echt heerlijk na ruim 6,5 week werken! Hier een samenvatting van de afgelopen weken (ohja, het is misschien een beetje lang geworden, sorry!):

Blue Whale!

Misschien herinneren jullie je nog wel dat we een vliegtochtje hadden gedaan in Kaikoura en geen walvissen hadden gezien. De eigenaar had gezegd dat als we wilden we nog een keer meekonden (gratis) als we voor langere tijd in Kaikoura waren. Als er dan een vlucht was die net niet vol was dan konden wij erbij. En op 21 januari mochten we mee! Van te voren kregen we te horen dat we op zoek zouden gaan naar een potvis want die waren vanochtend gespot. Eenmaal in de lucht kreeg de piloot echter te horen dat een blauwe vinvis was gespot en dus vlogen we de andere kant op om te kijken of we daar een glimp van konden opvangen, en dat kon. Niet alleen zagen we de blauwe vinvis 3x boven water komen, we zagen ook nog eens een kalf! Het is grappig hoe het grootste dier op aarde er eigenlijk best klein uitziet vanuit de lucht, haha. Maar wauw, echt een hele toffe ervaring!

Posh Party

(hier zijn geen foto’s van, daarom een van Timothy met de pavlova die Alison had gemaakt voor ons afscheid)

Onze host Alison is president van de Lions Club, een soort vrijwilligersorganisatie die zich inzet voor de lokale bevolking en leuke projecten bedenkt en uitvoert. Er wordt een keer per jaar een barbecue georganiseerd waar zowel de mannen- als de vrouwenclub aanwezig zijn (normaal zijn die gescheiden…) en wij mochten mee! Ons idee was dat daar vooral rijke mensen bijzaten, maar volgens Alison was dat niet het geval. Eenmaal bij de riante villa aangekomen waar de barbecue zou plaatsvinden leek het er toch op dat je op z’n minst een beetje geld moet hebben om lid te kunnen zijn van de Lions. Ik denk dat iedereen minstens 50 plus was, en toch wel een beetje posh, maar het was echt ontzettend leuk. Er was heel veel lekker eten, en we speelden een potje croquet, waar we beiden zelfs een punt scoorden!

Alleen naar Picton

Voordat we op reis gingen hadden Timothy en ik bedacht dat we ook af en toe apart wilden reizen, omdat je elkaar anders wel heel veel op de lip gaat zitten, maar daar was het na 4 maanden nog steeds niet van gekomen, dus het was de hoogste tijd! Terwijl ik bij Alison was ging Timothy voor 3 dagen naar Nelson en Picton, en daarna was het mijn beurt. Dus reed ik in m’n eentje in de auto 2,5 uur richting Picton naar m’n hostel.

Tijdens mijn driedaagse trip deed ik een wandeling naar Bob’s bay en zag ik onderweg stingray, zeesterren en zee-egels. En ook ging ik met de boot naar Ship Cove, de plaats waar Captain Cook in 1770 kwam om zijn boot op te knappen en waar de zeelieden weer op kracht konden komen.

En wat een paradijsje! Helder kalm water met een strandje (en waar ik een eagle ray spotte!), een klein riviertje dat naar beneden stroomt en daarachter allemaal palmbomen en een heel bos. Ik was eigenlijk nog nooit echt alleen een paar dagen weg geweest, laat staan met de auto, maar het was eigenlijk heel leuk. En des te leuker natuurlijk om elkaar daarna weer te zien! 🙂

Mount Fyffe Walk & Crayfish

In Kaikoura deden we ook nog een short walk, in het bos aan de voet van een berg. Wauw wat een prachtige bos, en omdat je redelijk hoog zit en ver van de stad heb je ook prachtig uitzicht over de hele stad en het water!

’s Avonds maakt Alison lokaal gevangen kreeft voor ons, dat ik nog nooit eerder had gehad. De kreeften kwamen in z’n geheel te koken in de pan, en daarna brak Alison ze doormidden en haalden ze alle organen eruit, en dan blijft er heel lekker eetbaar vlees over!

Ashworths Beach BBQ ongelukje

Voor mijn tandartsafspraak moesten we weer terug richting Amberley en sliepen we bij John, de vader van Deb, omdat Deb en Mark vrienden over hadden. ’s Avonds werden we uitgenodigd om met iedereen te barbecuen op het strand en dus zagen we de hele Wilsonfamilie, inclusief Wilson (de hond) weer, echt zo leuk! We verzamelden hout (op Johns quad natuurlijk) en maakten vuur en toen was het tijd om worstjes te braden. Deb gaf Timothy een van de ijzeren vorken die al een tijdje in het vuur had gelegen, en die pakte hij per ongeluk te hoog vast precies op de plek die superheet was… Hierdoor waren stukken van z’n vingers dermate verbrand dat hij die de komende tijd niet echt kan gebruiken (gelukkig valt het wel mee, er hoefde geen huidtransplantatie aan te pas te komen ofzo :p). We besloten de volgende dag de familie in Limestone Valley te mailen met de vraag of we ook later konden komen, en dat kon! En zo was het opeens weer tijd om te reizen!

Oamaru

De eerste stop was Oamaru. Dit is een van de raarste en minst Nieuw-Zeelandachtige stadjes die we tot nu toe zijn tegengekomen. De hele stad is gebouwd in oud Victoriaanse stijl, en alle winkeltjes verkopen of antiek of kunst. Daarnaast is er een steampunk museum met allerlei rare creaties gemaakt van ijzer, echt heel grappig. Je waant je eerder in oud Engeland dan in Nieuw-Zeeland. Naast de mooie binnenstad is er nog een trekpleister in Oamaru, er woont namelijk een blauwepinguinkolonie.

Je kunt geld betalen om ze te zien, maar als je tegen zonsondergang wacht in de haven dan kun je de pinguins ook thuis zien komen na hun dag op zee. Echt zo bijzonder! We zagen zelfs een pinguin kleintjes voeren die onder een oud bootje woonden.

Elephant Rocks & Moeraki Boulders

Vlakbij Oamaru liggen de Elephant Rocks, gigantische kalkstenen formaties middenin een weiland vol koeien. Met een beetje fantasie kun je er ook een kudde olifanten in zien. De stenen zijn echt huge en je kunt ze beklimmen. Het is echt een hele rare gewaarwording zo midden in het weiland al die verlaten grote stenen, maar echt heel mooi!

Op weg naar Dunedin kwamen we nog langs de Moeraki Boulders, grote ronde bijzondere steenformaties op een strand. Deze waren wel leuk, maar niets vergeleken bij de Elephant Rocks 😛

Otago Peninsula – Allans Beach

Bij Dunedin ligt de Otaga Peninsula, een groot schiereiland met mooie stranden en ontzettend veel marine wildlife. We reden naar Allans Beach, en dat is misschien wel het mooiste strand dat we tot nu toe hebben gezien. Echt wauw!

En wat het nog veel toffer maakte is dat er overal zeeleeuwen lagen te slapen. Omdat de zeeleeuwen gevaarlijk zijn wordt er geadviseerd om 10m afstand te houden, maar dat is soms best lastig want de dieren zijn ontzettend goed gecamoufleerd en blenden helemaal in met de rotsen daar, dat je ze soms pas op het laatste moment ziet!

Baldwin Street

Nieuw-Zeeland heeft het record van de steilste straat ter wereld waar mensen wonen op haar naam staan. De straat heeft een stijgingspercentage van 35%, en pff dat merken je kuitspieren maar al te goed als je naar boven klimt!

Het grappigste aan de straat is de huizen die ernaast staan, als je daarnaar kijkt dan lijkt het een soort mindfuck.

Nugget Point

We reden ook nog naar Nugget point, een uitzichtspunt met een vuurtoren aan het einde. De zee is daar echt op z’n mooist!

Ik denk dat we er bijna een uur hebben staan kijken naar de zee, de zeehonden, en alle rotsen. Sommige rotsen hadden allemaal zeewier om zich heen dat meedeinde met de golven, wat heel hypnotiserend was 😛

Curio Bay

En het was ook tijd om eens te gaan kamperen. De afgelopen tijd hebben we alle spullen bij elkaar verzameld in tweedehandswinkels zodat we kunnen kamperen. De tent is geleend van Steve, van wie we de auto hebben gekocht, en eindelijk gingen we die gebruiken. Het was op z’n zachts gezegd niet het meest ideale moment om te gaan kamperen, er stond een hele stevige wind, en het zou de hele nacht gaan regenen, maar we hadden de tent opgezet (Ok, eigenlijk vooral Timothy) voordat het ging regenen dus alles leek goed te gaan. Toen we eenmaal gingen slapen bleek alleen dat de tent behoorlijk lek was, haha. Maar toch gingen we ervoor. We deden beiden geen oog dicht, maar onze eerste kampeerervaring is een feit! En het is wel echt heel mooi wakker worden met uitzicht op zee.

Curio Bay is namelijk een prachtige baai waar je goed kunt zwemmen en waar de Hectordolfijnen verblijven en gewoon tussen je door zwemmen! Helaas door de nasleep een orkaan was het weer er niet echt naar, en dus moeten we nog een keer terugkomen om daadwerkelijk met de dolfijnen te kunnen zwemmen.

Petrified Forest

(boomstam met wortels)

We zagen dat er bij Curio Bay ook een bos was, genaamd de Petrified Forest. We hadden geen bos gezien, maar het bleek dan ook geen echt bos. Het bos is namelijk 180 miljoen jaar oud, en volledig gefossiliseerd. Op het eerste gezicht zie je gewoon rotsen, maar als je beter kijkt zie je boomstammen liggen (nou ja, fossielen dan) en blijken alle ‘hoopjes’ die je ziet de basis van een boomstam te zijn.

Ook waren er boomstammen waarvan de wortels nog duidelijk te zien waren, en bij één zelfs de jaarringen (foto hieronder) , en dat miljoenen jaren later, echt heel indrukwekkend!

Invercargill

Onze auto maakte al een tijdje rare geluiden, en in Curio Bay werd het opeens heel veel erger, en dus besloten we in Invercargill, onze volgende stop, naar de monteur te gaan. De weg naar Invercargill toe was wel spannend, want het klonk alsof de auto het misschien niet zou redden, maar gelukkig kwamen we bij het hostel aan! Inmiddels weten we dat de versnellingsbak stuk is, en wordt de auto morgen gerepareerd. Omdat we toch even rustig aan wilden doen, en er inmiddels door de nasleep van orkaan Gita er alleen maar slecht weer is voorspeld, zitten we nog tot vrijdag hier! Daarna is het plan om naar de fjorden en naar Stewart Island te gaan, en via een mooie route weer terug naar Amberley voor tandartsafspraak 4 #nualzinin

A dream come true

Zo, en dan zijn we opeens bijna een maand verder. De main reason waarom ik niet zoveel heb geblogd is omdat er niet zo heel veel is gebeurd. Eenmaal aangekomen bij de Wilsons hebben we voornamelijk (naast werken) gechilled. En daar waren we ook wel aan toe na drie maanden avontuur :p Natuurlijk gebeurde er wel wat: zo ging de auto stuk, gingen we naar een ramp race demolition derby (ja, echt), moest ik naar de tandarts voor een wortelkanaalbehandeling (en ik moet nog 2x terug) en vierden we de rustigste oud en nieuw ooit. Inmiddels zijn we alweer op ons nieuwe adres en staat de avonturenmodus weer volledig aan! Zo zijn we hier nog maar 5 dagen en zijn we al wezen zwemmen met dolfijnen, zagen we een walvis en gingen we op pad om te schieten… Ik praat jullie bij!

Auto kapot

Toen we naar de Wilsons reden hoorden we rare geluiden in onze auto, en toen Mark ernaar had gekeken bleek de auto dermate kapot te zijn dat het hem er niet verstandig leek om er verder mee te rijden, om meer schade te voorkomen, Dit was 23 december, en de niet-backpackers-afzettende-garage was dicht tot en met 15 januari. En alle garages gaan met kerst een week of twee dicht. Oh no! Deb en Mark zeiden ‘ooh wat vervelend, op dit soort momenten is het altijd handig als je iemand kent’, en opeens dacht ik terug aan de aardige Kiwi die ons een lift had gegegeven nadat we 4 uren hadden staan wachten, en hij eerst een kwartier z’n auto had moeten ombouwen om überhaupt plaats voor ons te maken. Hij was automonteur en woonde hier (sinds kort) maar 20 minuten vandaan. We besloten Eb (die we destijds op FB hadden toegevoegd) een berichtje te sturen of hij misschien naar de auto wilde komen kijken zodat we zeker wisten wat er kapot was, we zelf een onderdeel konden kopen en niet opgelicht zouden kunnen worden door een garage. Eb reageerde met ‘ik ben er over een half uur, wat is het precieze adres?’ Over aardig gesproken! Uiteindelijk is Eb 4 (!) uren bezig geweest met onze auto en heeft hem helemaal gemaakt (en is zelfs met Timothy naar een andere stad gereden om het onderdeel op te halen). We hebben hem alles aangeboden, geld, bier, klusjes doen op z’n boerderij, maar hij wilde niets aannemen, hij wilde gewoon graag contact houden en vroeg slechts dat we op een dag iets aardigs voor een ander doen. Echt zo ontzettend lief, die man heeft echt karmapunten verdiend! En via hem kwamen we ook terecht op het volgende evenement:

Ramp Race Demolition Derby

Eb rijdt in z’n vrije tijd races in stockcars, zelfgebouwde auto’s die vrij hard gaan. Je mag elkaar ook rammen om je tegenstanders uit de race te krijgen, een soort Mario Kart, maar dan live, Omdat Eb het leuk vond om contact te houden en wij ontzettend benieuwd waren naar wat zoiets inhield gingen we op pad naar ‘Woodford Glen’ een racebaan. We waren vrij onvoorbereid op pad gegaan want het bleek een massaal evenement met zo’n 1000 mensen. Het merendeel bestond uit tokkies, en iedereen had hun hele huis meegenomen naar de racebaan: stoelen, kussens, dekens, 3 koelboxen vol eten, koptelefoons, enzovoorts. Wij hadden niets mee, dus aten we een vieze gepofte aardappel voor 9 dollar per stuk. De koptelefoons waren wel echt een aanrader want man wat maken die auto’s een lawaai!

Het evenement duurde ruim 4 uren en bestond uit verschillende rondes. Aan het einde van de avond kwam de showstopper; de baan werd helemaal nat gemaakt, er werd een ramp op geplaatst en honderd auto’s die kapot mochten. Tegen die tijd waren we verkleumd en zaten we onder het zand (als de auto’s door de bocht gaan vliegen de modderkluiten je om de oren) maar oh wat was het leuk! We hebben behoorlijk wat crashes gezien wat het heel spannend maakte (publiek gaat ook helemaal los dan) en aan het einde al die auto’s die uitgleden, over de kop gingen en massale kettingbotsingen veroorzaakten. Nooit verwacht dat ik ooit naar zoiets toe zou gaan, haha!

Kiwi Oud en Nieuw

Kiwi Oud en Nieuw is niets in vergelijking met Oud en Nieuw in Nederland. Er zijn 0 tradities. Geen speciaal eten, drinken, geen oudejaarsconferences of top 2000, echt helemaal niets. Daarnaast hoorden we de eerste (en de laatste) vuurwerkknalletjes om 20:30. Dat was het. Groot vuurwerk is alleen (georganiseerd) in de grote steden. Mensen lopen hier gewoon op straat op 31 december zonder de angst dat ze bekogeld worden met vuurwerk. Nederland verandert in een soort oorlogszone waar brievenbussen afgeplakt moeten worden en het normaal is dat er slachtoffers vallen. Ik dacht dat dat ‘normaal’ was, maar het is zo verfrissend (en een beetje confronterend) om te zien dat het ook anders kan, op een veel vredigere manier!

Woodend beach
Op 14 januari, onze laatste dag bij de Wilsons, kregen we vrij (ondanks dat er nog heel veel werk was, echt heel lief) het was super heet, ruim 30 graden en dus besloten we naar het strand te gaan. Deze keer naar een strand met vlaggen en mensen die je komen redden omdat we graag wilden zwemmen om af te koelen en dat op veel plaatsen gevaarlijk is vanwege rips en rare stromingen enzo. We waren echt blij dat we hier naartoe waren gegaan, want het was moeilijk om tussen de vlaggen te blijven omdat je steeds (bijna ongemerkt) naar een kant werd meegenomen. Maar oh wat was het heerlijk om in de golven te duiken en zwemmen op zo’n warme dag!

Shooting

Na de laatste dag bij de Wilsons reden we naar Kaikoura naar Alison, om haar een handje te helpen in haar Country Bed and Breakfast (met heel veel schattige dieren). Kaikoura is de plek waar alle dolfijnen en walvissen zitten (waar we eerder waren wezen vliegen) en waar vorig jaar die zware aardbeving was. Vanwege die aardbeving wordt er nog steeds dag en nacht aan de weg gewerkt en zit heel Kaikoura vol met wegwerkers. De kampen voor hen zitten vol, dus sommigen zitten in een B&B. Zo ook Sam (en Shane) die hier praktisch wonen. Onze eerste ontmoeting met Sam was toen hij z’n geweren van z’n truck naar z’n kamer bracht. Hmm. We zeiden dat zoiets in Nederland niet echt gebruikelijk was, en hij bood gelijk aan of we er een keer mee wilden schieten. Eeuhm… OK. En dus zaten we ’s avonds met een geweer met silencer kleine kogeltjes te schieten op een houtje verderop in de tuin (de andere gasten vonden dat maar raar, haha). Sam bood aan dat we de volgende dag wel met z’n ‘echte’ geweren mochten komen schieten, maar dat moest wel ergens anders.

En dus zaten we de volgende dag in de auto op een gravelroad met een SKS en een shotgun en een heleboel kogels op weg naar een plek waar legaal geschoten mocht worden. We kregen koptelefoons op en instructies en Sam lette steeds goed op of we niet per ongeluk domme dingen deden zoals je vinger bij de trigger houden terwijl je niet aan het schieten bent, en dat soort dingen. Ik mocht eerst met de SKS. Ik vond het best spannend want ik wist niet hoe hard de knal en de terugslag zou zijn. Ik haalde de veiligheidstrigger eraf, ik richtte op de rotsen, ik haalde de trigger over en… BAM! Wow. Dat was sick. Je voelt de adrenaline, en wow wat een knal!

Daarna mochten we ook met de shotgun maar die heeft een behoorlijke terugslag dus die heeft alleen Timothy geschoten, en wow wat een geluid (en blauwe plekken krijg je ervan :p). De shotgun zag er veel cooler uit en had ook veel grotere kogels dan de SKS. Maar wow, ik heb een echt geweer met echte kogels in the wild staan schieten, hoe dan?! Deze staat ook op het lijstje ‘dingen die ik nooit had verwacht dat ik zou doen’ :p

Zwemmen met dolfijnen

Vroeger had je paardenmeisjes en dolfijnenmeisjes, en ik was duidelijk de tweede. Mijn hele kamer was blauw en hing vol dolfijnenplaatjes, – knuffels, en lampen en mijn favorieten boekenserie was ‘op zoek naar dolfijnen’. Vroeger wilde ik dan ook dolfijnentrainer worden en mijn favoriete plek om heen te gaan was het dolfinarium. Anyways, you get the picture. Inmiddels ziet mijn kamer er niet meer uit als een en al dolfijn en hoef ik niet per se meer dolfijnentrainer te worden, maar de wens om met dolfijnen te zwemmen is nooit weggegaan (OK, en het is nog steeds mijn lievelingsdier ookal ben ik 23 :p). In Kaikoura kan je zwemmen met wilde dolfijnen die niet worden gevoerd, gelokt of wat dan ook. Als ze er geen zin in hebben, pech. Maar meestal hebben ze er gelukkig gewoon zin in. Toen ik naar Nieuw-Zeeland ging stond dit dan ook bovenaan mijn lijstje met dingen die ik wilde doen, en hoe dichterbij we bij Kaikoura kwamen hoe enthousiaster ik werd.

En wow, dit is echt het allertofste dat ik in mijn leven heb gedaan! We moesten er om 4.30 u. voor opstaan, maar het was totally worth it. Je zit tijdens de zonsopgang op de boot en dan begint de zoektocht naar dolfijnen. We hadden ontzettend veel geluk, ze vonden de dolfijnen zo snel dat we in totaal 4x het water in konden en dus wel een uur in het water hebben gespendeerd!

Eenmaal in het water moest je van de dolfijnen vandaan zwemmen en geluidjes maken en dan kwamen ze gewoon! Superdichtbij (5 cm afstand) komen ze, en soms wel met z’n zessen tegelijk. Ze zwemmen recht op je af en wijken dan last second af, springen naast je omhoog uit het water, of zwemmen een rondje om je heen. Het is heel diep dus als je naar beneden kijkt zie je geen bodem, maar soms komen er opeens dolfijnen uit het ‘niets’ naar boven zwemmen. WAAH. Echt zo ontzettend tof! Overal om je heen zie je dolfijnen. En je kunt ze zelfs horen, de echolocatie de helle hoge piepjes en klikjes, dat heeft echt iets magisch!

We zwommen zelfs met 2 soorten, de common dolphin (die niet common is) en de dusky dolphins. We hebben nu op de orka na dus alle dolfijnen gezien die hier voorkomen! Ik kan hier nog boeken over vol typen met heel veel ‘wows’ en uitroeptekens, maar het komt er op neer dat het gewoon echt heel heel heel erg tof is om met (wilde) dolfijnen te zwemmen (en in mijn geval ook een dream come true.)!

Eenmaal aan boord mochten we opwarmen (het water was nogal koud) en gingen we nog een tijdje de dolfijnen volgen zodat we nog wat foto’s konden maken. We zagen in een oogopslag dolfijnen, zeehonden, een albatros en opeens uit het niets: een jonge bultrug!! Zoveel marine life, in zo’n klein stukje. We genoten nog van de honderden dolfijnen (letterlijk!) die om ons heen sprongen, zagen hoe een zeehond een gigantische vis verslond en zagen meerdere keren de walvis even boven water. Ik denk dat dit de beste dag uit m’n leven was. Echt.

We zitten vanaf nu nog een tijdje in het prachtige Kaikoura en ons werk bestaat voornamelijk uit de dieren (Cleopatra het paard, Bonnie de pony, alle eenden, kippen, vier varkens, een bokje, 2 alpacas, 2 schapen en de 2 honden Walnut en Buddy) te verzorgen. Daarnaast zetten we ontbijt klaar voor de gasten van de B&B, ruimen we dit ’s ochtends weer op en maken we de kamers schoon, maken de bedden op en doen random klusjes rondom het huis. Al na twee dagen hier liet Alison ons alleen voor twee nachten en waren we opeens verantwoordelijk voor het runnen van de B&B, how did that happen, haha. Het is hier ontzettend mooi met bergen aan de ene kant en de andere kant uitzicht op zee. We gaan hier nog heel wat toffe dingen doen en daarna weer naar onze volgende familie (met een tussenstop bij de tandarts voor wortelkanaalbehandeling 3.0). We vermaken ons hier dus nog prima! 😛